Czyngis-chan>Dżoczi>Tuka-Temur(Tokay-Timur,Tukaj-Timur)>Urunk(Oran-Timur)>Saricza(Sarica)> >Kujczek(Kunczek,Kendże-Doktimur)>Tokul Hodża Ogłan(Tokkul-Hoca)>Tuj Hodża Ogłan > Tochtamysz-chan ( Toktamysz, Tuktamysz) 1380-1395,zm. 1406 .

Niektóre średniowieczne źródła wzmiankują, że Czyngis-chan miał tak wiele żon, że powtarzanie tych liczb wydaje się wielce ryzykowne. Jego synowie i wnukowie także posiadali wiele dzieci, ale jeśli chodzi o synów, to są to już ilości policzalne, zaś jeśli chodzi o synów najważniejszego dla dynastii Tukaidów, Dżoczi-chana, to są oni szczegółowo rozpoznani z imienia . Średnowieczni kronikarze zapisali, że z uwagi na wielką liczbę żon, w 30 lat po śmierci twórcy Imperium ( tzn w połowie trzynastego wieku ), liczba jego potomków osiągneła liczbę 10 000. Przez następne sto lat, zanim urodził się Tochtamysz-chan, mimo licznych wojen, liczba ta z pewnością znacznie się zwiększyła. Była to grupa arystokratów bardzo wewnętrznie zróżnicowana. Na pierwszym miejscu stali książęta ułusowi - byli to ci, których Czyngis-chan obdarował ułusem - byli to bez wyjątku wszyscy synowie z pierwszej, najważniejszej żony - Borte, a wśród nich, najstarszy - Dżoczi. To ich synowie , tzn wnukowie Wielkiego Chana odgrywali decydującą rolę w Imperium. Ci z wnuków, którzy nie posiadali własnych ułusów nazywni byli książętami ordowymi, gdyż w ramach organizacyjnych ułusu mieli wydzieloną mniejszą własność. Z punktu widzenia władzy, byli w pełni podporządkowani chanom ułusowym .W obrębie Złotej Rodziny przekładało to się na używną tytu- laturę: być synem - oznaczało być w zależności wasalnej od wyżej usytuowanego krewniaka, najczęściej obranego chana, być bratem - oznaczało stanowisko politycznie równorzędne, być młodszym bratem - -oznaczało stosunek pomiędzy podporządkowanym księciem ordowym ( który z reguły także miał wydzielony niewielki ułusik i z tego powodu tytułowano go także chanem (w domyśle - plemiennym ), a chanem. Oprócz tego, wszystkie kobiety z cesarskiego ( jak to chińskich źródłach było nazywane ), rodu, były córkami, a ich mężowie - zięciami ( kurgen ). Synowie córek chańskich nosili bardzo zaszczytny tytuł - chłopiec ( oghłan ), który w Wielkim Księstwie Litewskim i w Polsce wymawiało się - ułan,którzy rangą ustępowali tylko sołtanom. Tochtamysz-chan pochodził od mało znaczącego w Imperium , księcia ordowego o imieniu Tuka - Temur (w języku turecko-osmańskim - Tokay - Timur ), wnuka Czyngis-chana, jednego z czternastu synów Dżoczi, pierwszego władcy Złotej Ordy. Miał wydzielony niewielki ułusik u swego brata - chana Białej Ordy o imieniu Orda, a imię swe zawdzięczał dowództwu nad jedna z trzech armii Złotej Ordy

1) Orda - Iczen --- chan Białej Ordy
2) Batu - chan ( 1223-1255) --- pierwszy władca Złotej Ordy
3) Berke
4) Berkeczar (1255-1266) --- władca Złotej Ordy
5) Szejban --- jego potomek Muhammad Szejbani-chan , od 1499r., został pierwszym chanem dynastii Szejbanidów w Ordzie Uzbeckiej, rządzacej do 1599 r.,
6) Tangkut
7) Buwał
8) Dziłałkun
9) Szungkur
10) Czimdaj
11) Muhammed
12) Udur
13) Tuka-Temur (Tokay-Timur, Tukaj-Timur) --- jego potomek Tochtamysz-chan (Toktamysz, Tuktamysz) był pierwszym chanem z wstępującej na widownię dziejową dynastii Tukaidów w Złotej Ordzie, a po jej rozpadzie dzielnicowym, jej boczne odgałezienie: dynastia Girejów w Chanatach: Krymskim ( do 1783 r) Kasimowskim (do 1678 r.) Kazańskim (do 1552 r.) Astrachańskim (do 1556 r.) a od 1598 r.do 1747 r. w Azji Środkowej ich potomkowie jako dynastia Dżanidów.
14) Szingkum

Imię "Tuka - Temur", od którego wzięła swą nazwę nowa i jakże żywotna dynastia, oznaczało w językach tjurkskich: Żelazny Pierścień (Zakole, Klamrę, Pętlę, Sprzączkę), ale też wodza tego pierścienia. Tuk w języku mongolskim nazywał się kurijen,po kozacku kureń, a po polsku kosz lub kurzeń. W języku turecko - osmańskim z roku 1831 w piśmie arabskim - toka. Była to swoista fortyfikacja stepowa z ustawio- nych w kształcie koła około tysiąca jurt, z wozami na zewnątrz, często połączonych łańcuchami by utrudnić przeciwnikowi szarżę.Wojsko zgromadzone w tuku liczyło około 2 500 ludzi, a wodza tytułowano Tuka, co pochodziło od głównego sztandaru wojennego tej jednostki wojskowej , który też nazywał się tuk ( tug ). Także trzytysięczny korpus jazdy szturmowej koczowników nazywał się w VI wieku w języku chińskim T 'uci ( tuki ). Z tych powodów Chińczycy, których kontakty z koczownikami miały niemal wyłcznie charakter wojenny nazywali ich wówczas T 'cue ( Tukiu ). Marko Polo w swej słynnej księdze " Opisanie świata " wspomina, że tuk to była jednostka wojskowa licząca 100 000 żołnierzy, ale się myli - nie było w w średniowieczu możliwości zaopatrzenia na stepie tak wielkiej ilości ludzi i koni. W jego czasach od dawna nastąpiło przesunięcie w znaczeniu wyrazu tuk ( tug ) ze sztandaru wojennego tuka , na główny sztandar wojennej chwały całej armii. W skład wojska Wielkiego Chana wchodziły trzy armie: centralna, lewego i prawego skrzydła. Perscy, średniowieczni dziejopisarze podkreślali, że w wojskach mongolskich były trzy wielkie, białe dziewięcioogonowe triumfalne sztandary władcy. To były ówczesne tuk-i ( tug-i ). Armie, o których mowa nie były jednostkami operacyjnymi, lecz strategiczno - administracyjnymi,wskazywały na dyslokację tych wojsk. Na polu bitwy tug ( tuk ) symbolizował obecność władcy i opiekę duchów jego przodków.

Tuka - Temur miał pięciu synów:

1) Abaj
2) Baj-Timur
3) Bajan
4) Urunk ( Oreng-Timur, Oran-Timur )
5) Kin - Timur.

Urunk miał czterech synów:

1) Aczik
2) Karakył
3) Arikły
4) Saricza (Saric)

Saricza miał dwóch synów:

1) Isa (It Kiczik)
2) Kujczek ( Kuncze, Kunczek, Kendże-Doktimur )

Kujczek miał czterech synów:

1) Tokul Hodża Ogłan ( Tokkul-Hoca ), miał syna Toj Hodża Ogłana i wnuka Tochtamysz-chana ( 1380-1406)
2) Tulak-Timur ( Tula-Timur ), mial syna Czigaj ( Cinse ) i wnuka Hassan-Ogłana ( Iczkili-Hasan), którego potom- kowie po wygaśnięciu głównej linii Tukaidów, pochodzą- cych bezpośrednio od chana Tochtamysza, objęli władzę w Chanatach; Krymskim, Kazańskim, Kasimowskim.
3) Habine
4) Sari-Bek

Tochtamysz-chan ( 1380 - 1395 ) - władca Złotej Ordy miał pięciu synów , którzy kolejno zasiadali na tronie Złotej Ordy:

1) Dżel-al-Din ( Dżelalettin 1410-1412 ),
2) Kibek ( Kepek-chan ), wg niektótych źródeł- Betsub - Ułan 1412, ale wówczas musiałby być wnukiem, synem córki
3) Kerim - Berdi-chan,
4) Dżabbar - Berdi-chan (1416-1417 ),
5) Kadir - Berdi (1419-1420)
oraz szóstego, Jeremferda (1416-1417), którego niektóre żródła wymieniają jako syna, ale mógł być tylko zależnym od niego krewniakiem.

Dżabbar - Berdi-chan miał syna Sejd Achmeta - ostatniego chana Złotej Ordy ( 1433-1465 ), w czasie jego panowania trwała wojna domowa w wyniku której państwo rozpadło się. Powstała Wielka Orda, w której rządził prawdopodobie jego wnuk Ahmed ( 1459-1481) oraz chanaty: Krymski, Kazański i Kasimowski, w których władzę objęli potomkowie Tukaidów, wywodzący się od wymienianego już tu Hassan - Ogłana (Iczkili - Hasan ). Niestety, Tochtamysz był również uzurpatorem, co w przyszłości miało fatalne dla niego następstwa. Po wygaśnięciu dynastii po Batu-chanie,legalnymi władcami mogli być jedynie potomkowie jego starszego brata Ordy - Jczena, chanowie Białej Ordy. Jej aktualnym władcą był Urus - chan ( Rus - chan ), z którym Tochtamysz, przy wielkim poparciu Tamerlana, prowadził wojnę z zemsty za skazanie na śmierć jego ojca, Tuj Chodży Ogłana, władcy Mangyszłaku za rzekomą zdradę stanu. Gdyby Urus - chan rzeczywiście naruszył przy tym prawo - jasę, to wypowiedzenie posłuszeństwa własnemu chanowi byłoby w pełni uzasadnione, ale dowodów na to brak.Bardzo się trudził w tej wojnie Tochtamysz, ale ostatecznie po trzech latach udało mu się pokonać następcę zmarłego w tym czasie Urus - chana i w roku 1379 zdobył władzę w Białej Ordzie. W następnym roku korzystając z zamętu sukcesyjnego w Złotej Ordzie objął tam władzę, pokonując zdradzonego przez arystokrację, emira Mamaja. Stał się władcą potężnego państwa i niezwłocznie udowodnił swą potęgę, najeżdżając i paląc Moskwę. Wkrótce przyszło spłacić Tamerlanowi zaciągnięty dług - zajął on na początek Chorezm, do którego prawo od czasów Czyngis - chana posiadali chanowie Złotej Ordy. Na to arystokracja nie mogła się zgodzić i rozpoczęły się wojny z dotychczasowym protektorem Tochtamysza. W tej wojnie Tamerlan poparł pretensje do tronu potomka Urus - chana, Timura - Kutługa. Powodem wojny Tamerlana ze Złotą Ordą nie były naturalnie względy dynastyczne. Celem wojny było zniszczenie potęgi konkurującego o przywództwo w świecie tatarskim ( i nie tylko ), państwa Złota Orda, ale rozgrywki dynastyczne były w owym czasie niezwykle wygodnym pretekstem, bardzo dosłownie przez arystokrację tatarską traktowanych i usprawiedliwiające zdradę swego chana, co w innych okolicznościach byłoby największym grzechem i zbrodnią. Pokonany Tochtamysz, wraz z resztką armii, rodziną chańską i dworem , schronił się w Wielkim Księstwie Litewskim. Książę Witold miał wielkie plany odbicia Złotej Ordy i przywrócenie na tron dynastii Tukaidów. W tym celu, wraz z Polakami, na czele których stanąl wojewoda Spytek, zorganizowal wielką wyprawę przeciwko Timurowi - Kutługowi. W roku 1399 doszło do spotkania obu armii pod Worsklą. Wielki Książę Litewski Witold miał przewagę nad przeciwnikiem, ale dał się wciągnać w trwające trzy dni rokowania o poddaniu się bez walki wojsk Timura. Podarowanego z lekkomyślności czasu przeciwnik nie zmarnował, zdołał ściągnąć posiłki i okrążywszy wojska polsko - litewskie do szczętu je rozgromił. W bitwie tej zgineli wszyscy Polacy, ze Spytkiem włącznie, a także 74 kniaziów ruskich i kunigasów litewskich. Wielki Książe Litewski i chan Tochtamysz uciekłszy z pola bitwy powrócili na Litwę. Od tego czasu datuje się stała obecność książąt z dynastii Tukaidów w Wielkim Księstwie Litewskim. Wielu z nich otrzymało majątki na prawie lennym ( tzw tatarszczyzny ), głównie na Czarnej i Białej Rusi, w okolicach Grodna, Nowogródka i Mińska , w zamian za konną służbę w wojskach litewskich, którą odbywali we własnych chorągwiach. Najstarszą rodziną książęcą z dynastii Tukaidów, na stałe tam osiedlonych, byli Ułanowie Assan- czukowicze, potomkowie Hassana Ogłana ( Iczkili - Hasana ), o których wzmianki w litewskich doku- mentach zaczynają się już w roku 1460:

Czyngis-chan>Dżoczi>Tuka-Temur(Tokay-Timur,Tukaj-Timur)>Urunk(Oran-Timur)>Saricza(Sarica)> Kujczek(Kunczek,Kendże-Doktimur)>Tulak-Timur(Tula-Timur)>Cigaj(Cisne)>Hassan Ogłan(Iczkili Hasan)> Assańczukowicze ( 1460)

Przez następne dwa wieki, kniaziowie Ułanowie Assańczukowicze litewscy podzielili się na wiele odrębnych rodzin: Zasulscy, Zdanowicze, Łostajscy, Hasieniewicze, Szahuniewicze, Maluszyccy, Koryccy, Nurumowicze, Czymbajewicze, Izmyłowicze, Dziemitkowicze,Szemsze, Eliaszewicze, Ryzwanowicze, Chaleccy, Tułatjarowicze, Romanowscy, Szabunowicze, Aldukiewicze, Achmatowicze Ułanowie, Wołkaszowie, Kajecińscy, Moszyńscy, Rudziewicze, Czuhajewicze, Mysakowie, Jaftamowicze. Im było ich więcej, tym mniejsze znaczenie posiadały poszczególne rodziny - majątki dzielone na licznych synów i córki były coraz mniejsze a znaczenie rodu malało proporcjonalnie do tych włości i malejącego wplywu Chanatów na politykę Wielkiego Księstwa Litewskiego.

Chan Tochtamysz niebawem ginie ( w roku 1406 lub 1407 ). Władzę w roku 1412 obejmuje jego syn Dżel- al-Din. Wcześniej, bo w roku 1410 bierze on udział w bitwie pod Grunwaldem po stronie Wielkiego Księstwa Litewskiego. Ale państwo się rozpada. Na zachodnim jego krańcu powstaje Chanat Krymski. Pretensje do władzy w nim zgłaszają potomkowie Hassana Ogłana ( Iczkili -Hasana), z dynastii Tukaidów, powołując się na to, że Munge - Temir ( Mongke - Temur ) chan Złotej Ordy ( w latach 1266 - 1280 ), przyrzekł ziemie Krymu i Kaffę swemu synowi Urang - Temurowi ( Urunk, Oreng - Temir ) . jako nutuk . Użyty tu zwrot - " swemu synowi ", należy rozumieć jako stosunek feudalny wyżej posta- wionego w hierarchii rodzinnej chana z dynastii Batu, do nic nie znaczącego politycznie księcia z rodu Tuka - Temura. Piewrszym władcą uniezależnionego Chanatu Krymskiego był syn Hassana - Ogłana, Uług Mehmed - chan ( inne źródła podają, że był on synem Dżel-al-Dina ). Do rywalizacji z nim przystępują krewniacy: Dewlet - Berdi, Basz - Temir ,Gijaseddin ( Dżijas - ed - Din ) oraz Hadży Girej. Pokonany przez Sejd Achmeda Uług Muhammed w roku 1438 zajmuje Kazań, gdzie zakłada Ordę Kazańską. W roku 1455 jego syn Mahmutek - chan ( 1445 - 1466 ) pośpieszył z pomocą królowi Kazimierzowi Jagiellończkowi przeciwko Sejd - Achmedowi ( co potwierdza, że był z innej linii Tukaidów, tej samej co Hadży Gierej ), który wtargnął na ziemie litewskie. Kilka lat póżniej , w roku 1470 Sejd - Achmed, pokonany ostatecznie przez wojska Koronne, wspierane przez Chanat Krymski pod władzą chana Mengli Gireja, dostał się wraz z synami i wojskiem do niewoli polskiej. Ostatni chan Złotej Ordy zmarł w polskim więzieniu i w tej sytuacji uprawnionymi do władzy nad resztkami państwa zostają jedynie potomkowie Hassana - Ogłana ( Iczkili-Hasana). Drugi syn Uług Muhammeda, Kasym w roku 1446 w porozumieniu z wielkim księciem moskiewskim Wasylem II, obejmuje tzw. Carstwo Kasimowskie( Gorodziec Mieszczerski i okolice - jest to ta sama ziemia Noraczudzka którą w roku 1362 najechał i podbił książe ordowy Togaj z Bezdeża i którą to od tego czasu zamieszkiwali Tatarzy, Mordwini i inna ludność ugryjska ), nazywane także Ordą Kasimowską. Chanowie tej całkowicie zależnej od Moskwy ordy władali nią, aż do roku 1678 lub 1681, stopniowo przekształcając się w ziemian.

W Chanacie Kazańskim od 1467 krótko panował syn Mahmutka, Chalij, a po nim drugi jego syn Ibrachim ( 1467 - 1479 ). Po nim Ali - chan ( 1479 - 1487 ), a następnie Muchamed Emin, brat Ali - chana. W tym czasie o władzy w Ordzie Kazańskiej zaczął decydować car moskiewski i to on przywrócił po wojnie, władzę bratu Muchamed Emina, Abdul - Latyfie, który rządził w latach 1497 - 1502, a po nim do roku 1518 ponownie osadzony Muchamed Emin. Po jego śmierci, wygasa linia potomków Mahmutka - chana i władzę obejmuje trzynastoletni carewicz Szach - Ali z Ordy Kasimowskiej, gdzie władzę sprawawała linia chanów wywodzących się od brata Mahmutka, z dynastii Tukaidów, Kasyma. W roku 1521 Sachno - Girej ( Sahib - Giray ) i jego brat Machmet - Girej ( Mahmud Giray ) odbili Kazań, Astrachań i ( podobno? ) Kazachstan, ale już w roku 1523 Wasyl III odebrał Kazań i osadził na tronie Dżan - Alego, który w 1535 roku przegrał wojnę z Safą - Girejem ( Safa - Giray ). On też, aż do swej śmierci panował w Kazaniu, a po nim jego nieletni syn Utjamysz, aż do roku 1551, kiedy to po interwencji rosyjskiej na tronie zasiada ponownie Szach - Ali. Ta wojna miała bez wątpienia podłoże dynastyczne ( czytaj: pretekst ), gdyż w obrębie tej samej dynastii Tukaidów, po wygaśnięciu linii Uług Muhammeda, pierwszeństwo do tronu przysługiwało potomkom jego brata i niezależnie od tego czy Hadży Girej był tym bratem, czy synem jego bratanka Dżijas - ed - Dina, ( źródła w tej sprawie nie są zgodne ), to właśnie jego potomkom, a nie carewiczowi kasimowskiemu o imieniu Szach - Ali , należał się, w zgodzie z jasą, tron kazański. Być może, Safa-Girej chciał też odegrać w historii rolę podobną tej, którą w Polsce odegrał król Łokietek i scalić rozpadłe państwo, ale miał mniej szczęscia niż on z Czechami i w ostatecznym rozrachunku przegrał z Carstwem Moskiewskim. W roku 1552 car Iwan Groźny podporządkowuje sobie Ordę Kazańską ,zamykając tym samym panujacą tam od 1380 roku dynastię Tukaidów. W Ordzie Krymskiej już od 1433 roku ( data niepewna), władzę sprawuje Hadży Girej ( Haci Giray ), urodzo- ny prawdopodobie na Litwie prawnuk wymienianego tu już Hassana Ogłana, od samego początku wojny domowej na Krymie, stronnik Wielkiego Księstwa Litewskiego. W trakcie jej trwania, zmuszony do ucieczki powraca na Litwę, gdzie otrzymuje w lenno Lidę i przez 10 lat , aż do roku 1449 przebywa wraz z dworem. W tym właśnie roku, dzięki wsparciu króla polskiego Kazimierza Jagiellończyka, odbija władzę nad Chanatem Krymskim.Jego osoba jest o tyle istotna, że rozpoczyna nową linię Tukaidów, noszących przydomek - Girej. Imię to oznacza: Pielgrzym do Mekki - Girej. Jest to imię ceremonialne - dziecięce nie jest znane. U Tatarów panował zwyczaj zwany atałyk-iem. Polegał on na tym, że we wczesnym dzieciństwie dzieci chańskie oddawano na wychowanie naczelnikowi ( begowi ) zaprzyjaźnionego plemienia, gdzie pod surowym okiem opiekuna, atałyka, wychowywał się do lat męskich, kiedy to powracał na dwór ojca gotów do objęcia funkcji państwowych. Taki związek miał wielkie znaczenie w dorosłym życiu, gdyż nakładał na obie strony szczególnie bliską więź , zobowiązanie do wzajennej pomocy militarnej w razie potrzeby.Taka potrzeba pojawiła się w czasie wojny o władzę i plemię Kereitów,którego beg był właśnie atałykiem pretendenta, pospieszyło mu z pomocą, za co, niejako w podzięce, przyjął on imię Girej ,które jest tylko niewiele zniekształconym przez pisownię arabską i upływający czas wyrazem Kerej ( Kereici ). Plemię to koczowało między Donem a Kaukazem i było jednym z czterech najpoważniejszych sił wojskowych, na których wspierała się Złota Orda, a po jej roz- padzie ( u nas w Polsce taka sytuacja nazywała się - rozbiciem dzielnicowym ), Chanat Krymski. Była to w zasadzie resztka potężnego niegdyś związku plemiennego, która uratowała się z pogromu Czyngis - chana tylko dzięki temu, że młodszy brat pokonanego władcy Togruł - chana, ( Ong - chana, Wang - chana ) Dżakagambu, był zięciem zwycięzcy. Po śmierci Hadży Gireja władzę obejmuje jego syn Nur Dewlet chan ( 1466 z przerwami do 1478 ).

Czyngis-chan>Dżoczi>Tuka-Temur(Tokay-Temur,Tukaj-Timur)>Urunk(Oran-Timur)>Saricza(Sarica)> Kujczek(Kunczek,Kendże-Doktimur)>Tulak-Timur(Tula-Timur)>Cigaj(Cisne)>Hassan Ogłan(Iczkili Hasan)> Basz-Temir>Gijaseddin(Dżijas-ed-Din)>Hadży Girej(Haci Giray)> Nur Dewlet chan od 1466 r. do 1478 r. - z przerwami

Jest to imię ceremonialne ( osobiste nie jest znane ); oznacza dosłownie " Swiatło Imperium", ale, może oznaczać pojęcia znacznie bardziej pompatyczne, których może nie warto wymieniać. Przeciwko niemu wystąpił ( i uzyskał poparcie arystokracji ?) młodszy brat Mengli Girej, który panował w latach 1467 z przerwami do 1514 roku.Z punktu widzenia legalizmu sukcesji jest to wojna bardzo mało zrozumiała. Mengli Girej uzyskał wsparcie Turcji Osmańskej, która w roku 1475 zdobyła od genueńczyków twierdze na południu półwyspu, zmieniając tym samym układ sił. Wielkie Księstwo Litewskie, które dotychczas było sojusznikiem Nur Dewlet - chana, nie było w stanie sprostać rodzącej się potędze Osmanów i Chanat Krymski popadł w zależność od Porty. Od tego czasu to padyszach turecki wyznaczał chana Krymu spośród synów poprzednio panującego chana. Powstała w ten sposób nowa linia władców z dynastii Tukaidów - Girejów, którzy w licznych opracowaniach naukowych występują jako nowa dynastia, gdy tymczasem było to tylko odgałęzienie od dawna już istniejącej.

Pokonany Nur Dewlet- chan, udał się z braćmi Hajdarem Sołtanem i Kutług Zaman-em ( "Szczęśli- wa Epoka) oraz synami i resztką wojska na Litwę, licząc, że wzorem poprzednich lat przy jej wsparciu odzyska tron, ale się zawiódł. Sytuacja polityczna już się zmieniła i państwo polsko- litewskie nie było już w stanie skutecznie rywalizować o wpływy w Chanacie. Przeszkodą o wielkim znaczeniu była także bliskość religijna Tatarów i Turków Osmańskich. Na Litwie zostawił chan swego bezimiennego syna , który obdarowany lennem w okolicach Puń, nazywany był w dokumentach Carewiczem Puńskim. On i jego synowie , znani z imion, pozostali tam na stałe używając do XVI wieku tego nazwiska. Otrzymali w lenno szereg innych majątków: Dudziszki, Wyszkiszki, część Waki,Krzymanowice,Rejże, Torszyce, część Rudnik,Januszkowo oraz w drodze zamian i małżeństw Kołdyczew koło Nowogródka ( pospołu z carewiczami Ostryńskimi z dynastii Ordy - Jczena, konkurującymi niegdyś o władzę w Złotej Ordzie ). Są bardzo poważne przesłanki, by sądzić, że potomkowie Tukaidów do dziś żyją na Białorusi i w Polsce, pod innymi wszakże nazwiskami - poprzednie utracili wraz z Puniami, a trzeba wiedzieć że były to na Litwie jeszcze te czasy, gdy dwaj rodzeni bracia mieli różne nazwiska, powzięte od posia- danych różnych majątków , które też czasem zmieniali wraz z ich utratą. Ta sytuacja zaczęła się zmieniać i stabilizować w Wielkim Księstwie Litewskim dopiero po Unii Lubelskiej, co trwało aż do końca XVII wieku. Według spisu powszechnego z roku1990, żyje w Polsce kilka tysięcy osób, których nazwiska sugerują związek z osiadłymi pierwotnie w Wielkim Księstwie Litewskim, a potem w Królestwie Polskim potomkami książąt z tej dynastii. Są to:

Tug (Tuk)........................Dug ( Duk)...................Czuk

Tuchaj...............................................................Czuchaj, Czuchaja, Czuchajowski, Czuchajew,Czuchajda,

.........................................................................Czuch, Czuchan,

Tuchajski...........................................................Czuchajewski

Tuhaj.................................................................Czuhaj

Tukaj.............................Dukaj

Tukajło..............................................................Czukajło

Tukajski............................................................Czukajewski,

Tukalski........................Dukalski, Dukalewski

Tukała, Tukałło

Tukacz

Tukaczewski................Dukaczewski

Tuka............................Duka, Dukiewicz.............Czuka

Tukan...............................................................Czukanow

Tuhan..........................Duhan, Duha..................Czuhan, Czuhaniewicz,

Tuga............................Dugaj, Dugajski,.............Czugaj, Czuga, Czugan, Czugajewicz, Czugajewski,

...................................Dugacz, Dugac..............Czugalinski

...................................Dugało, Dugaj

Jeśli się uwzględni, że w niektórych przypadkach literę " u " może zastępować " o ", to osób zainteresowanych może być jeszcze więcej. Przekonanie dzisiejszych polskich Tatarów, że ich przodkowie wiernie stali przy islamie - jest błędne. W rzeczywistości, mało który przodek tatarski wykazał tyle determinacji, by nie ulec prawosławiu, albo później , katolicyzmowi. Zamiana " T " w " D " lub " Cz " to jest osobny problem związany z tym, że transkrypcja bardzo wówczas licznych dialektów tjurkskich (jeszcze w XVII wieku w Chanacie Krymskim w użyciu było 12 języków , a mowę jednych rozumieli drudzy poprzez tłumacza - dragomana) na ruski była trudna, a raz zapisane imię przepisywano w przyszłości w nie zmienionej formie z dokumentu na dokument, utrwalając pierwotną postać . Niedawno odnalazł się w dokumentach także brat Nur Dewlet- chana, Kutług Zaman, który przypuszczalnie jako Katłu Tohuszewicz, figuruje jako chorąży ściachu ułańskiego z roku 1506. Jest też wielce prawdopodobne, że znany z Popisu Wojsk W.X.Litewskiego z roku 1528 kniaź Ajdar, to drugi jego brat Hajdar Sołtan. Sam Nur Dewlet, po wyjeździe do Księstwa Moskiewskiego, zaginął bez śladu. Dzięki protektoratowi Imperium Osmańskiego nad Chanatem Krymskim, dynastia Tukaidów - Girejów utrzymała się jeszcze przy władzy do roku 1783, kiedy to Katarzyna Wielka podbija Krym i ostatni chan z tej dynastii emigruje na wyspę Rodos u wybrzeży Turcji, a cała dynastia znika z kart historii.