SKROK

Mirosław ożenił się z: Małgorzata Buzon. Ma syna Łukasza (ur. 7.10.1984).

Sławomir ożenił się z: Elżbieta Łupina. Ma synów Marcina (ur. 05.12.1990) i Pawła (ur. 17.01.1992).

Jan ożenił się z: Marzena Kowalska. Ma syna Piotra i córkę Annę (ur. 15.10.1996).

Syn Antoniego, Antoni Skrok urodził się w 1905 roku w Wyszkowie lub Pruszkowie, zmarł w roku 1967. Dużo podróżował po świecie, osiadł w Argentynie, w Buenos Aires. Mieszkał w City Bell. Ożenił się dwukrotnie. Pierwszą żoną była Maria Raquel Espanol, z małżeństwa z którą urodziła się w 1942 r. córka Elvira Brigida Skrok.
Elvira poślubiła męża: Martin Ramon Barrios (zmarł w 1979 r.), z tego małżeństwa urodziły się dzieci: córka Patricia Miriam Barrios Skrok (pediatra) oraz syn Martin Abel Barrios Skrok (profesor historii).
Z małżeństwa z drugą żoną urodziła się w roku 1951 córka Gloria Isabel Skrok. Gloria ma dwoje dzieci o imionach: Veronica oraz Fabian.

Adam Skrok z żoną Danuta mają troje dzieci: Beatę, Tatianę i Damiana.

Tomasz Skrok z żoną Jadwigą mają troje dzieci: Sylwię, Rafała i Wojciecha.

Janina Skrok już nie żyje.

Rafał (syn Tomasza) z żoną Agnieszką mają syna Dawida.

Antoni Skrok, syn Jana i Tekla z domu Becla mieszkali w Grabasznicy w Jugosławii, posiadali 7 ha ziemi. Tekla Becla urodziła się w 1892 r. w Kaczanówce (Kaczanówka, powiat Skałat, województwo Tarnopol), przed ślubem mieszkała w Jugosławii w miejscowości Inadzioł. Mieli 7 dzieci, wszystkie urodziły się w Grabasznicy: Maria, Rozalia, Katarzyna, Anna, Jan, Władysław i Zofia (ur. 09-02-1929). Po II Wojnie Światowej Antoni wrócił do Polski, przywożąc ze sobą część dobytku, m.in. 30 prześcieradeł, 2 konie. Córki Katarzyna i Anna pozostały w Jugosławii, pozostałe dzieci po II Wojnie Światowej przyjechały do Polski.

Jan Skrok, najstarszy syn Antoniego i Tekli, urodził się w Jugosławii w miejscowości Grabasznica. Jan wspominał swojego dziadka (ze strony Tekli Becli) że miał sklep we Lwowie. Jan wspominał też syberyjskie perypetie (zesłania) swoich przodków. Niestety, wspomnienia te nie zostały utrwalone. Jan wspominał też przodka, który chodził do szkoły w której uczył się i mówił po niemiecku.
Jan spędził dzieciństwo i młodość w Jugosławi, w Grabasznicy. Mieszkał z rodzicami. W dniu 13-02-1935 r. ożenił się z Marią Matejewicz, córką Sebastiana i Anieli (Matejewicz). Ślub wzięli w kościele w Grabasznicy. Zapożyczyli się i w tej samej miejscowości kupili sobie gospodarkę. Aby spłacić długi zaciągnięte na zakup zatrudnili się w fabryce Wistat Wiszegrad. Była to fabryka broni. Pracowali tam do 1941 r. W 1941 r. Jan otrzymał wezwanie do wojska do rezerwy. W czasie służby rozpoczęła się wojna w Jugosławii. Walczył na pierwszej linii frontu. Uratował tam życie Karolowi Broszko, którego zasypała ziemia po wybuchu bomby. Od tego czasu stali się dobrymi kolegami. Obaj zostali wzięci do niewoli do Hamburga w Niemczech. Razem uciekali z niewoli dwa razy. Pierwszy raz zostali schwytani. Drugim razem siedzieli 24 godziny w wodzie, ale ucieczka powiodła się. Gdy wrócił do domu wstąpił do partyzantki, którą organizował Józef Brąż Tito. Walcząc w partyzantce stracił prawą rękę. Do domu wrócił po zakończeniu wojny w 1945 roku.
W 1946 roku w czerwcu Jan przyjechał do Polski z żoną Marią i dziećmi: Stefanią, Szczepanem, Teofilem i Weroniką. Wszyscy zamieszkali w Tomisławiu powiat Bolesławiec. Jan otrzymał gospodarstwo rolne jako rekompensatę za pozostawione mienie w Jugosławii.
Otrzymał też rentę inwalidy wojennego przyznaną i wypłacaną przez rząd Jugosławii. Niestety, ówczesne władze polskie uniemożliwiały otrzymywanie renty zagranicznej, a i później waluty obce przeliczane były po tak niskim kursie, że otrzymane pieniądze były drobną cząstką wartości renty wypłacanej przez rząd Jugosławii. Po przybyciu do Polski w czerwcu 1946 roku w wielu miejscach jeszcze mieszkali Niemcy. Tak się złożyło, że w domu który Jan otrzymał nadal pozostawali Niemcy, którzy przed opuszczeniem gospodarstwa zebrali i zabrali ze sobą wszystkie płody rolne. Niemcy tę sytuację zawdzięczali Marii, żonie Jana, która była bardzo dobrą osobą i nie chciała czynić Niemcom przykrości wyganiając ich od razu. Niemcy odeszli zabierając ze sobą cały dobytek oraz wszystkie płody rolne, które byli w stanie zabrać. Był to najtrudniejszy rok w życiu Jana i jego rodziny. Nie mając żywności na zimę oraz nie mając konia musiał przygotować ziemię do przyszłorocznych zbiorów.
Wstrzymanie przez polskie władze wypłat renty, brak żywności na Ziemiach Odzyskanych, brak konia i ciężka praca fizyczna oraz brak utraconej na wojnie prawej ręki sprawiły, że Jan zmienił się. Starsze dzieci i żona pamiętali go sprzed przyjazdu do Polski: był serdeczny, życzliwy, rozmowny, towarzyski. Tak po przyjeździe do Polski stał się bardziej zamknięty. Oprócz niedostatków w pierwszych latach po wojnie doskwierało mu uzależnienie od innych osób z powodu braku ręki. Wielu gospodarskich prac nie mógł wykonywać sam. Dopiero po wielu latach wrócił dobrobyt jako wynik ciężkiej pracy całej rodziny, dodatkowo zmiany polityczne spowodowały wznowienie wypłat jugosłowiańskiej renty. Jednak zmiany na lepsze nie były w stanie zatrzeć bolesnej przeszłości. Przez wszystkie lata w Polsce codziennie wieczorem i w nocy słuchał jugosłowiańskich stacji radiowych, z wielkim trudem znajdowanych na skali lampowego radioodbiornika.
Na początku lat 70-tych sprzedał gospodarstwo i przeniósł się do Legnicy, gdzie kupił duże mieszkanie i zamieszkał z żoną i córką Janiną z jej mężem, Marianem Piotrowskim. Mieszkał tam aż do śmierci. W dniu 26-08-1983 r. zmarła na chorobę nowotworową jego żona, Maria. Po śmierci żony żył jeszcze 12 lat. Umarł 22-08-1995 r. w Legnicy i tam został pochowany na cmentarzu komunalnym, na którym spoczywa również jego żona Maria.